Volumen 2, Núm. 3El Caribe: dilemas de su desarrollo ente la diversidad

Humberto García Muñiz (Autor/a)

Interregional transfer of biological technology in the Caribbean: The impact of Barbados' John R. Bovell's cane research on the Puerto Rican sugar industry, 1888-1920s

• PDF

This article examines the contribution of Barbados' John R. Bovell's research on cane varietics and hybrids to the sugar industry in Puerto Rico. It argues that Puerto Rico's sugar industry survived mosaic disease thanks to his research in new cane varieties. Special attention is given to the policies of U.S.-owned South Porto Rico Sugar Company of New Jersey in promoting cane research by hiring Barbadian whites trained by Bovell, whose social outlook was similar to its Louisiana-born-and trained top management. Also highlighted is the role played by reputed sugar technologist and historian Noël Deerr, whose pre-viously unknown report was found by the author. The article concludes that the interregional transfer of biological technology is one dimension of the connections that existed between the U.S. and British sugar circuits in the Caribbean.

Resumen

El autor analiza la contribución de John R. Bovell, investigador barbadense de variedades e híbridos de caña, a la industria azucarera de Puerto Rico. Sostiene que la industria azucarera de Puerto Rico sobrevivió a la enfermedad del mosaico gracias a las investigaciones de Bovell sobre nuevas variedades de caña. En especial, se analizan las políticas de la South Porto Rico Sugar Company, corporación estadounidense de Nueva Jersey que contrataba alumnos de Bovell, blancos procedentes de Barbados, cuya perspectiva social era similar a la de los ejecutivos nativos y educados en Louisiana. También se hace referencia al papel que desempeñó el respetado investigador de caña e historiador Noel Deerr, cuyo informe al respecto fue encontrado por el autor. El artículo concluye que la transferencia de tecnología biológica es una dimensión de los nexos que existían entre los circuitos azucareros estadounidenses y británicos en el Caribe.

Résumé

L'auteur analyse la contribution de John R. Bovell -des Barbades - a la variété et hybrides de la canne à sucre, à l'industrie sucrière de Porto Rico. Il soutient que l'industrie sucrière du pays évita la "maladie de la mosaïque" grâce aux recherches effectuées par Bovell sur nouvelles variétés de canne. Par ailleurs, on analyse dans ce texte les politiques de la South Porto Rico Sugar Company, corporation nordaméricaine du New Jersey qui embauchait des élèves de Bovelll - des blancs en provenance des Barbades -,  dont la perspective sociale était comparable à celle des chefs locaux formés en Louisiane. L'auteur mentionne également Noël Deerr, chercheur respecté dans le domaine des études sur la canne à sucre dont l'auteur a découvert l'un des rapports. L'article, en conclusion, meten avant que le transfert tecnobiologique constitue une dimension des connexions existantes entre les circuits de l’industrie sucrière nordaméricaines et britanniques dans les Caraïbes.

Samenvatting

Het artikel analyseert de bijdrage van John R. Bovell, een onderzoeker uit Barbados die gespecialiseerd was in suikerrietsoorten, aan de suikerrietindustrie van Puerto Rico. De auteur meent dat de suikerrietindustrie van Puerto Rico verschillende suikerrietziektes overleefde dankzij zijn onderzoek naar nieuwe suikerrietvarianten. Het artikel analyseert vooral het beleid van de South Porto Rico Sugar Company, in Amerikaans eigendom uit New Jersey, die het onderzoek naar suikerriet had bevorderd en daarvoor leerlingen van Bovell had ingehuurd. Deze blanken uit Barbados hadden een soortgelijke visie als hun managers, die afkomstig waren uit Louisiana. Ook wordt de rol van de onderzoeker en historicus Noël Deerr geanalyseerd, vooral zijn rapport over de situatie van het suikerriet dat door de auteur werd ontdekt. Het artikel concludeert dat de overdracht van biologische technologie een dimensie was van de contacten die bestonden tussen de Amerikaanse en Britse suikerrietnetwerken in het Caraïbisch gebied.

Pablo A. Mariñez (Autor/a)

Persistencia cultural africana en el Caribe: Diferentes niveles de identidad

• PDF

Los estudios culturales no pueden negar el aporte de África al Caribe. A pesar de que el autor habla de la persistencia cultural africana en el Caribe, rechaza una visión estática al respecto. Después de presentar una periodización en cuanto a la presencia histórica de Africa en el Caribe, el artículo defiende la existencia de diferentes niveles de identidad cultural africana: en las Antillas de colonización española persisten mayores elementos culturales africanos en la cultura popular, mientras que en las clases dominantes y en los círculos intelectuales se niega la presencia cultural africana; en las Antillas de colonización inglesa y francesa hubo, en las diferentes clases sociales, un mayor acercamiento hacia África. El autor concluye que, a pesar de su gran importancia, la persistencia cultural africana es sólo uno de los elementos de la identidad cultural caribeña.

Abstract

The African influence in the Caribbean is a theme too important to be ignored by cultural studies; while the author speaks of Africa's persistence in the region, he rejects the static vision associated with the idea of African heritage. After presenting a historical periodization of the African presence in the Caribbean, this article suggests that there are different levels of African cultural identity: in the Antilles of Spanish colonization, this influence is most felt in popular culture; while in the dominant classes and intellectual circles the African presence is negated, in the Antilles of English and French colonization there is a closer identification, in different social classes, with African heritage. The author concludes that, in spite of its great importance, the persistence of the African cultural influence is only one factor in the complex issue of Caribbean identity.

Résumé

Les études culturelles ne peuvent nier l'apport africain á la Caraïbe. Bien que l'auteur souligne la persistance culturelle africaine dans la région, il en repousse une vision statique. Après avoir présenté une périodisation relative à la présence historique africaine dans la Caraïbe, l'article défend l'existence de divers niveaux d'identité culturelle africaine: dans les Antilles de colonisation espagnole les éléments d'une culture africaine semblent plus persistants dans la culture populaire, tandis que dans les couches dominantes et les cercles intellectuels on nie la présence africaine; alors que dans les Antilles anglophones et dans les Antilles françaises, il s'est produit, dans les différents classes socia-les, un mouvement d'approche marqué vers l'Afrique. L'auteur conclut qu'en dépit de sa grande importance, la persistence culturelle africaine constitue seulement l'un des éléments de l'identité culturelle caraïbe.

Samenvatting

De culturele studies kunnen de bijdrage van Afrika aan het Caraïbisch gebied niet negeren. De auteur meent dat men kan spreken van Afrikaanse culturele retenties in het Caraïbisch gebied, maar verwerpt een statische visie op dit concept. Na een korte schets van de historische aanwezigheid van Afrika in het Caraïbisch gebied, analyseert het artikel verschillende niveaus van Afrikaanse culturele identiteit: in het Spaanstalige Caraïbisch gebied hebben meer Afrikaanse culturele elementen overleefd in de volkscultuur, terwijl op het niveau van de elite en intellectuele kringen de Afrikaanse culturele aanwezigheid wordt genegeerd; in het Engels- en Franstalige Caraïbisch gebied vond binnen alle sociale klassen een sterkere toenadering tot Afrika plaats. De auteur concludeert dat, ondanks haar niet geringe betekenis, de Afrikaanse cultuur slechts één van de elementen van de Caraïbische culturele identiteit is.

Laura Muñoz Mata (Autor/a)

El Caribe y México a finales del siglo XIX, 1890-1898

• PDF

La última década del siglo XIX registró cierto auge en las relaciones del gobierno de México con las islas caribeñas, mismo que se expresó, por ejemplo, en el crecimiento de las representaciones oficiales en la región. Este artículo destaca, en especial, una de las motivaciones que tuvo el gobierno de México para tratar de incrementar sus relaciones económicas y políticas en el Caribe: buscar nuevas alianzas o ejercer determinada influencia en algunos de los regímenes instaurados en las Antillas, con el propósito de fortalecer su posición ante el gobierno de los Estados Unidos.

Abstract

In the last decade of the nineteenth century, the Mexican government promoted its relations with the Caribbean islands. The opening of new Mexican diplomatic representation was an expression of this government policy to establish stronger economic and political relations with the Caribbean. This article analyzes especially one of the reasons behind this official policy: the search for new alliances or for influence on established Caribbean regimes in order to strengthen the Mexican diplomatic position vis-a-vis the United States.

Résumé

La dernière décennie du XIX^e siècle a été marquée par une certaine amplification dans les relations du Méxique avec les Ïles de la Caraïbe, ce qui s'est exprimé, par exemple, par l'accroisement de sa représenta-tion officielle dans la région. Cet article souligne plus particulièrement l'un des motifs de cette attitude du Gouvernement méxicain qui avait intéret a augmenter ses relations économiques et politiques dans l'aire Caraïbe. II s'agissait de fomenter de nouvelles alliances ou d'exercer une certaine influence sur quelques uns des régimes instaurés dans les Antilles, dans le but de fortifier la position du pays face au Gouvernement des États-Unis d' Amérique.

Samenvatting

Aan het einde van de negentiende eeuw had de Mexicaanse regering de diplomatieke banden met de Caraïbische eilanden uitgebreid, zoals te zien was in de toename van officiële vertegenwoordigingen in dit gebied. Een van de verklaringen voor dit beleid van toenemende economische en politieke relaties met het Caraïbisch gebied was, volgens het artikel, het zoeken van de Mexicaanse regering naar nieuwe allianties of naar meer invloed op Caraïbische regeringen om de Mexicaanse diplomatieke positie tegenover de Verenigde Staten te versterken.

Carlos Macías Richard (Autor/a)

La colonización insular y costera en el Caribe mexicano (1884-1902)

• PDF

Historiar la colonización de las regiones de México es, ante todo, preguntarse acerca de los diferentes dilemas que plantea el acceso al desarrollo. Ceñido a esta premisa, el autor del presente artículo analiza la forma en que la región oriental de la península de Yucatán registró un creciente proceso de colonización en el ocaso del siglo XIX, al amparo de los trabajos que condujeron a la creación del territorio federal de Quintana Roo. Después de que la milicia porfirista pacificó la esquina sureste de México, esa porción de selva resultó, lo mismo para los políticos-empresarios de la dictadura que para sus sucesores, una apetecible región para ser colonizada. La explotación de maderas preciosas y palo de tinte en tierra continental, la obtención de esponja y carey en las islas, así como la comercialización de alimentos y utensilios para los nuevos pobladores, determinaron que las compañías colonizadoras, que habían recibido enormes concesiones, actuaran a la vez como punta de lanza para la colonización del país y como capitalistas de avanzada.

Abstract

To trace the history of colonization in different regions of Mexico is to come up against the various predicarnents of development. It is with this premise that the author analyzes the peculiarities of colonization in the eastern Yucatan penninsula, a process which intensified at the end of the 19th century with the projects leading to the creation of the Federal Territory of Quintana Roo. After the Porfirian militia pacified the southeast corner of Mexico, the region proved an attractive part of the jungle for colonization, not only to the dictatorship's politicians and entrepreneurs, but also to their successors. The extraction of precious wood and palo de tinte in land, sponges and turtles on the islands, as well as the commercialization of food and utensils for new inhabitants, turned these colonizing companies, with the enormous concessions granted them, into vanguard capitalists.

Résumé

Faire l'histoire de la colonisation des régions du Mexique consiste avant tout à se poser des questions sur les différents dilemmes de l'accès au développement. Tenu par ces prémisses, l'auteur du présent article analyse la forme que prit le développement du processus de la colonisation de la région orientale de la peninsule du Yucatán dans les cadres des tâches qui ont conduit à la creation du Territoir Fédérale du Quintana Roo. Après la pacification par la milice porfirienne de l'angle sudest du Mexique, cette portion de foret se revela comme une région attrayante et apte à la colonisation aussi bien dans l'intéret des impresarios-politiciens de la dictature que de leurs successeurs. L'exploitation des bois précieux, du bois tinctorial (bois de Campeche) sur le continent, l'obtention d'éponges et d'écaille des zones insulaires, ainsi que la commercialisation des aliments et instruments nécessaires aux nou-veaux occupants firent que les compagnies coloniales qui avaient reçu d'énormes concessions, jouerènt avec un rôle de pointe, dans la pénetration coloniale du pays, celui de capitalistes d'avant garde.

Samenvatting

Men kan onmogelijk over de geschiedenis van de kolonisatie van Mexicaanse regio's schrijven zonder de vraag te stellen naar de ontwikkelingsproblematiek. Vanuit deze veronderstelling analyseert de auteur het groeiende kolonisatieproces van de oostelijke regio van het schiereiland Yucatán aan het einde van de negentiende eeuw in het kader van de vorming van het Federale Territorium Quintana Roo. Nadat het leger van Porfirio Díaz zuidoost-Mexico had "gepacificeerd", bleek dit gedeelte van het oerwoud aantrekkelijk voor de politici-ondernemers van de dictatuur. Zowel de exploitatie van kostbaar hout op het vasteland en van zeedieren bij de eilanden als de commercialisering van goederen voor de nieuwe bevolking zorgden ervoor dat de kapitalistische maatschappijen, die grote stukken grond hadden verworven, pioniers werden in de kolonisatie van het land.

José Briceño-Ruiz (Autor/a)

Venezuela y la cuenca del Caribe en la segunda ola de la integración latinoamericana

• PDF

Este ensayo analiza la importancia dada a la cuenca del Caribe en el diseño de la política de integración venezolana a inicios de los noventa. El argumento central es que dicha política fue parte integral de la estrategia económica iniciada por el gobierno de Venezuela en 1989. Esta estrategia, basada en un programa de reforma integral de la economía venezolana denominado "gran viraje", consideró a la integración una vía para lograr el acceso a nuevos mercados para las exportaciones no tradicionales de Venezuela. El gobierno venezolano privilegió la integración con la cuenca del Caribe, por presentar ventajas geopolíticas y geoeconómicas para el país. Por ello el énfasis de la política de integración venezolana, con la excepción de la relación bilateral con Colombia, estuvo en promover iniciativas como el Grupo de los Tres y el acercamiento comercial con Centroamérica y el Caribe angloparlante.

Abstract

This essay analyzes the importance given to the Caribbean Basin in the politics of Venezuelan integration in the early 90's. The author argues that integration was an essential part of an economic strategy begun by Venezuela in 1989. This strategy, based on a program of Venezuelan economic reform called "the big turnabout," saw in integration access to new, non-traditional export markets. The Venezuelan government prioritized integration with the Caribbean Basin by promoting geopolitical and geoeconomical advantages for the country. For this reason, the politics of Venezuelan integration, with the exception of bilateral relations with Colombia, promoted initiatives such as the Group of Three and commercial rapprochement with Central America and the English-speaking Caribbean.

Résumé

Dans cet essai, l'auteur analyse l'importance qui revient au Bassin Caraïbe dans le dessin de la politique d'intégration venezuélienne au début des années 90. Son argument central souligne cette politique comme étant le noyeau de la stratégie économique mise en place par le gouvernement du Venezuela en 1989. Cette stratégie, fondée sur un programme de réforme intégrale de l'économie venezuélienne, sur nommée "le grand virage", a considéré l'intégration comme une voie d'accès aux nouveaux marchés d'exportations non traditionnelles du pays. Le gouvernement venezuélien a privilégié le mouvement d'intégration au Bassin Caraïbe, en fonction des avantages géopolitiques et géoéconomiques qu'il pouvait en retirer. D'où le renforcement de la politique d'intégration venezuélienne, à l'exception de la relation bilaterale avec la Colombie, pour promouvoir les initiatives comme le "groupe des Trois" et le rapprochement commercial avec l' Amérique Centrale et la Caraïbe anglophone.

Samenvatting

Dit artikel analyseert het belang van het Caraïbisch gebied voor de Venezolaanse integratiepolitiek aan het begin van de jaren negentig. Het belangrijkste argument is dat deze politiek geplaatst moet worden binnen de economische strategie die de Venezolaanse regering in 1989 was begonnen. Deze strategie, gebaseerd op een programma van integrale hervorming van de Venezolaanse economie, beschouwde integratie als een manier om nieuwe markten te vinden voor de export van niet-traditionele producten uit Venezuela. De Venezolaanse regering had de Caraïbische integratie prioriteit gegeven vanwege de geopolitieke en geo-economische voordelen. Daarom kwamen in de Venezolaanse integratiepolitiek, met uitzondering van de bilaterale relatie met Colombia, de volgende initiatieven naar voren: die van de Groep van Drie en de commerciële banden met Centraal-Amerika en het Engelssprekende Caraïbische gebied.

Thomas M. Leonard (Autor/a)

United States-Nicaraguan military relations during World War II

• PDF (inglés)

In examining U.S. military policy toward Nicaragua during World War II, the article questions the validity of the thesis that the U.S. deliberately pursued a policy that fostered the development of the Nicaraguan National Guard. The author concludes that the United States did not pursue said policy, except to place it within the context of World War II and postwar defense strategies focused on protecting the region from externa! attack. In this period Somoza was constantly complaining about the lack of military support by the United States. The U.S. authorities understood that Somoza wanted to use the modernization of the Guard in order to silence his political opponents and therefore they refused to implement the military assistance program in the years immediately after World War II.

Resumen

Al analizar la política militar estadounidense hacia Nicaragua durante la Segunda Guerra Mundial, el autor cuestiona la tesis de que los Estados Unidos deliberadamente promovieron el desarrollo de la Guardia Nacional Nicaragüense. El artículo concluye que el objetivo de la política estadounidense no era favorecer directamente a la Guardia Nacional Nicaragüense, sino defender la región contra ataques externos dentro del contexto de la Segunda Guerra Mundial y de la estrategia de defensa de posguerra. En este periodo Somoza se quejaba constantemente de la falta de apoyo militar por parte de los Estados Unidos. Las autoridades estadounidenses comprendieron que Somoza quiso utilizar la modernización de la Guardia Nacional para silenciar a sus oponentes políticos y por eso rechazaron llevar a cabo un programa de asistencia militar en los años inmediatos a la Segunda Guerra Mundial.

Résumé

Par l'analyse de la politique militaire nordaméricaine envers le Nicaragua durant la Seconde Guerre Mondiale, l'auteur examine la thèse qui donne aux USA la volonté délibérée de promouvoir le développement de la Garde Nationale du Nicaragua. L'article, dans sa conclusion, souligne que l'objectif de la politique des USA consistait moins à favoriser directement la Garde Nationale que de défendre la région contre les attaques extérieures dans le cadre de la Seconde Guerre Mondiale et dans celui d'une défense d'après guerre. Au cours de cette période, Somoza se plaignait régulièrement du manque d'appui mili-taire de la part des USA. Les autorités de ce pays, conscients du fait que Somoza voulait utiliser la modernization de la Garde dans le but d'étouffer ses opposants politiques, ils n'ont finalement pas mené jusqu'au bout leur programme d'assistance militaire dans les années qui suivirent immédiatement la Seconde Guerre Mondiale.

Samenvatting

Het artikel analyseert de militaire politiek van de Verenigde Staten ten opzichte van Nicaragua tijdens de Tweede Wereldoorlog, met name de stelling dat de Verenigde Staten bewust de ontwikkeling van de Nicaraguaanse Nationale Garde hadden bevorderd. De auteur concludeert dat de doelstelling van de politiek van de Verenigde Staten niet de begunstiging van de Nicaraguaanse Nationale Garde was, maar de verdediging van de regio tegen externe aanvallen binnen de context van de Tweede Wereldoorlog en de defensiestrategie in de jaren daarna. In deze periode klaagde Somoza constant over het gebrek aan militaire hulp van de kant van de Verenigde Staten. De autoriteiten van de Verenigde Staten waren bekend met het feit dat Somoza de modernisering van de Nationale Garde wilde gebruiken om zijn politieke tegenstanders te vervolgen, en daarom schortten zij de uitvoering van de militaire hulp in de jaren na de Tweede Wereldoorlog op.

François Houtart, Anselme Remy (Autor/a)

Les référents culturels à Port-au-Prince Étude des mentalités face aux réalités économiques, sociales et politiques

• PDF (francés)

Dans les recherches effectuées à Port-au-Prince, l'étude sur les référents culturels, les représentations que les êtres humains élaborent dans leurs réflexions sur leurs relations avec la nature et avec leurs semblables, on a appliqué une méthode d'enquête utilisée pour la première fois à Haïti, mais qui avait déjà été utilisée dans plusieurs pays d' Amérique Latine, d' Afrique, d' Asie et d'Europe. De l'un des résultats il découle que dans l'univers culturel urbain de Port-au-Prince, on valorise peu le champ politique. On en conclut que la culture politique est une manífestation des changements culturels à Port-au-Prince, où existent trois univers culturels: la culture traditionnelle, la culture de la transition et la culture moderniste. L'étude suivante permet de pénetrer l'univers complexe d'une société urbaine périphérique qui a ses propres caractéristiques et qui, de prime abord, échappent à l'observateur.

Resumen

Investigación realizada en Puerto Príncipe sobre los referentes culturales, representaciones que los seres humanos construyen sobre sus relaciones con la naturaleza y con sus semejantes. Este trabajo aplicó una encuesta utilizada por primera vez en Haití; antes fue empleada en muchos países de América Latina, África, Asia y Europa. Uno de los resultados es que en el universo cultural urbano de Puerto Príncipe la apreciación por el campo político no es elevada. Se concluye que la cultura política es una manifestación de los cambios culturales en Puerto Príncipe, donde existen tres universos culturales: la cultura tradicional, la de transición y la modernizante. El estudio permite entrar a fondo en el complejo universo de una sociedad urbana de la periferia que tiene sus propias características,y que a primera vista escapan al observador.

Abstract

The result of research done in Port-au-Prince on cultural referents - representations that human beings construct around their relationships with nature and with other human beings -  this paper describes how a survey initially applied in Latin America, Africa, Asia and Europe, was used for the first time in Haiti. The outcome showed that in the cultural universe of urban Port-au-Prince, opinions conceming the world of politics are not very positive. The article concludes that political culture is one manifestation of the cultural transition experienced in cities like Port-au-Prince, characterized by three cultural universes: traditional culture, the culture of transition, and modernizing culture. 

Samenvatting

In dit onderzoek naar culturele referenties in Port-au-Prince, met andere woorden naar het geheel van voorstellingen van mensen over hun relaties met de natuur en met hun medemensen, werd een enquête in Haïti gehouden die ook in andere landen van Latijns-Amerika, Afrika, Azië en Europa werd toegepast. Eén van de resultaten is dat in het culturele stedelijke universum van Port-au-Prince de waardering voor de politiek gering is. Eén van de conclusies is dat de politieke cultuur een manifestatie is van de culturele veranderingen die Port-au-Prince doormaakt. Men treft er drie culturele universa aan: de traditionele cultuur, de overgangscultuur en de moderniserende cultuur. Dankzij deze studie van een sociale werkelijkheid vanuit een cultureel perspectief kan men doordringen in het complexe universum van een stedelijke maatschappij in de periferie, die eigen kenmerken bezit die op het eerste gezicht ondoordringbaar zijn voor de waarnemer.

Armando Lampe (Autor/a)

Alrededor de la historia de Surinam

• PDF

Sobre Hans Buddingh, Geschiedenis van Suriname, Utrecht, Het Spectrum, 1995. Joop Vernooij, Bosnegers en Katholieke Kerk, Van confrontatie naar dialoog, Paramaribo, Stichting Wetenschappelijke Informatie, 1996.

Sobre Maria Lenders, Strijders voor het Lam, Leven en werk van Herrnhutter Broeders en -Zusters in Suriname, 1735-1900, Leiden, KITLV (Koninklijk Instituut voor Taal-, Land-, en Volkenkunde), 1996.

Sobre Elmer Kolfin, Van de Slavenzweep en de Muze, Twee eeuwen verbeelding van slavernij in Suriname, Leiden, KITLV, 1997.

Gerardo Valentín Hernández Castañeda, Carlos Mújica Suárez (Autor/a)

Guía documental de las relaciones de México con la cuenca del Caribe durante el siglo XIX

• PDF

La siguiente relación de expedientes fue extraída del Archivo Histórico Diplomático Mexicano "Genaro Estrada", de la Secretaría de Relaciones Exteriores. Aunque se refiere a un número reducido de países: Belice, Costa Rica, Cuba, Colombia, Guatemala, Haití, Honduras, Nicaragua, Panamá, Puerto Rico y Venezuela, su contenido es ilustrativo de las relaciones de México con el Caribe. Los compiladores la ponen al servicio de los académicos de otros países caribeños.

Cristina Padilla Dieste, Natalia Armijo Canto (Autor/a)

Libros

• PDF

En esta sección se presenta la revisión del contenido de dos publicaciones:

Bert Hoffmann (comp.), Cuba: apertura y reforma económica. Perfil de un debate, Caracas, Instituto de Estudios Iberoamericanos de Hamburgo/Nueva Socie-dad, 1995.

Janet H. Momsen (ed.) Women & cliange in the Caribbean. A Pan-caribbean perspective, Indiana, Indiana University Press, 1993.